Groeten uit Corfu!
Een aankoop op Koningsdag bracht me weer even terug naar die fietsvakantie op Corfu. Over onfotogenieke momenten die het toch tot ansichtkaart geschopt hebben.
artikel gaat verder onder de foto's; klik op een foto voor een grotere versie
Gisteren op Koningsdag zag ik tussen de mister-potato-head-opbergbussen en eenarmige barbiepoppen opeens een stapeltje ansichtkaarten liggen. Sommige herkende ik nog van vroeger. Een hond stond erop of een kat – met achterop een uitleg gedrukt:

“KAT. Zoogdier, vleesetende teenganger, familie van de katachtigen. Het lenige, buigzame lichaam is bedekt met een veelkleurige pels. Ronde kop, ronde ogen met wijde pupil, korte snuit, kleine bek met 30 tanden, lenige poten voorzien van intrekbare klauwen. Onder het vijftiental rassen die als huisdier worden gehouden, verkiest men de Angorakat om haar lange haar en de Siamese kat om het korte haar. De kat jaagt op muizen.”

En er was een ansichtkaart van een mevrouw die van haar surfplank aan het vallen was. Die kaart bracht me terug naar een fietsvakantie twee jaar terug op Corfu. Daar waren veel winkeltjes te vinden voor toeristen, ook in dorpjes waar niet zo vaak toeristen kwamen. De ansichtkaarten waren er vaak verweerd en verbleekt. Ze stonden er duidelijk al een tijdje.

Er waren kaarten van ongemakkelijke situaties: een enorme pelikaan die op het luchtbed van een klein meisje landt, stiekeme snapshots van dames op het strand en een besnorde meneer die neerkijkt op een mevrouw met weinig kleren. Ze hadden in al hun onbeholpenheid iets fascinerends. De kaart van Koningsdag had er zo tussen kunnen staan.

Ik besloot ze in die vakantie te gaan verzamelen. Fietsend van plaatsje naar plaatsje groeide de collectie snel. Daarna hield het abrupt op. Ik ben ze nooit meer tegengekomen, die kaarten. Ik bezocht in de tussentijd Italië, Spanje en andere delen van Griekenland. Allemaal hippe 3D-kaarten daar, maar die kaarten van de oude stempel vond ik er niet meer.

De Corfu-kaarten waren van een kwaliteit waarvan niemand ze nu nog op Instagram zou durven posten. Wat vonden mensen vroeger van die beelden? Waren dit de allerlaatste restanten van een enorm verkoopsucces, of wilde ook toen al niemand ze hebben voor twintig cent?

Die van Koningsdag mocht ik voor vijf cent meenemen. Ik waande me weer even op vakantie. De moeder van de jonge verkoper glunderde: haar collectie van toen maakte nu nog iemand zichtbaar gelukkig.

28 april 2019