Annemiek van der Kuil (51): “Ik heb het een half uur overwogen”
Annemiek van der Kuil (51): “Ik heb het een half uur overwogen”
Jaren geleden had ik een relatie met een man die een grote kinderwens had. Het enige moment dat ik overwogen heb kinderen te nemen, was met hem, al duurde dat niet langer dan een half uur. Als puber al zag ik kinderen krijgen en opvoeden al als iets enorms. Een verantwoordelijkheid die voor mij veel te groot voelde.

Toen onze relatie eindigde, was het een opluchting dat ik hem het vaderschap niet hoefde te onthouden. Met plezier lees ik nu zijn mailtjes waarin hij enthousiast vertelt over zijn zoons. Ik ben zó dankbaar dat we ieder dicht bij onszelf zijn gebleven: hij vader geworden en ik vrij van alle kindertoestanden.

Nou ja, bijna vrij. Elf jaar geleden ontmoette ik een man met drie kinderen uit een vorige relatie. Mijn familie, die al vanaf mijn twaalfde moet horen dat ik geen kinderen wil, heb ik toen verrast door vrij snel een huis te kopen met hem én zijn kinderen. Zijn kinderen woonden parttime bij ons, dat wel. En het zijn schatten. Ik moest ook weleens lachen om de rol die ik toen opeens even had. Dan reden met ze vijven ergens heen en zag ik mezelf vanuit de andere auto’s: alsof ik de moeder was. Het was leuk, maar ieder weekend de kinderen om me heen was me toch echt te zwaar. Ik wilde niet over ze moederen, maar had wel huisregels, zoals ‘handen wassen voor het eten’. Dat wrong soms. Petje af voor al die ouders, maar mijn ding is het niet. Ik ging weer op mezelf wonen, en we hebben de relatie op afstand voortgezet: hij in Groningen, ik in Amsterdam.

Amsterdam is ook meer mijn stad. Ik heb hier veel vrienden, en ik kan het makkelijker combineren met mijn baan aan de Universiteit Utrecht en mijn werk als fotograaf.

Twee weken geleden hebben we gehoord dat mijn moeder ongeneeslijk ziek is. Mijn zusje, vader en ik staan klaar te helpen waar het kan. Soms bedenk ik dan wel hoe het straks voor mij is, mocht ik in zo’n situatie komen. Geen kinderen die zich om mij bekommeren. Maar ja, of dat nou zo’n goede reden is om kinderen te ‘nemen’? Mijn moeder vertelt ons hoe moeilijk ze het vindt om ons achter te laten. Zal dat voor mij straks makkelijker zijn?

Verder is het nog maar de vraag of je kinderen echt aan je ziekbed zullen staan. Vroeger was dat misschien de vanzelfsprekende gang van zaken: voor je ouders zorg je, maar tegenwoordig werkt dat niet altijd meer zo. Kinderen wonen ver weg of raken gebrouilleerd met hun ouders. Met mijn vrienden heb ik zó’n hechte band dat die vast de liefde evenaart die een ouder voor zijn kind voelt. En dat koester ik. Ik voel me gezegend door het gebrek aan aandrang om moeder te worden.

andere verhalen uit de serie Hoezo wil jij geen kinderen