Dustin Thierry: Kleurrijke feesten in tijdloos zwartwit
Dustin Thierry: Kleurrijke feesten in tijdloos zwartwit
interview door Saskia Aukema

De ster van Dustin Thierry (33) is rijzende: hij won met zijn serie Opulence in een paar maanden tijd de SO Awards 2019 en haalde de finale van de LensCulture Black-and-White Photography Awards, en zo heeft hij opeens een leven waarin hij het ene weekend in Parijs foto’s maakt voor de New York Times en het volgende weekend naar Amerika reist voor een portfolio review: “Heel bizar om mee te maken, al die aandacht voor mijn werk”, zegt Thierry, “maar ik ben heel dankbaar dat ik mijn verhaal op zoveel plekken kan laten zien. Nu dus ook in Naarden.”

Al sinds 2013 fotografeert hij de kleurrijke ballroom-feesten in steden Amsterdam, Berlijn, Milaan en Parijs, georganiseerd door LHBTQ-gemeenschappen, waarop alle deelnemers zich vrij kunnen uiten zonder zich iets aan te hoeven trekken van de normen die heersen buiten de veilige haven van de feesten. Thierry werkt in zwartwit en veelal analoog, in de traditie van de grote fotografen uit de jaren tachtig: “Het geeft de beelden iets tijdloos: vrijplaatsen als deze zijn er altijd geweest en zullen altijd blijven. Het werken in de doka voegt voor mij ook een betekenislaag toe: de concentratie en het feit dat je al het materiaal door je handen laat gaan, vertragen de tijd.”

Nadat zijn camera in Parijs werd gestolen lag het project een paar jaar stil, maar als zijn jongere broer uit het leven besluit te stappen, weet hij dat hij het moet afmaken. “Het was een getalenteerde jongen: een skater, een erg goede bassist ook, die opkeek tegen me omdat het mij wél gelukt was te ontsnappen uit onze onveilige thuissituatie op Curaçao: op mijn 14de ben ik naar Nederland verhuisd. Mijn broertje ondervond geregeld kritiek op het feit hij een mannelijke partner had, en in 2016 heeft hij een eind aan zijn leven gemaakt. Met mijn serie Opulence wil ik hem bij wijze van spreken bij de hand nemen en hem voorstellen aan een nieuwe veilige plek waar hij wél zichzelf had kunnen zijn.”

Niet dat het Europese vasteland nu het walhalla is voor LHBTQ’ers. Thierry: “Er worden nog steeds zóveel mensen uit deze groep in Nederland achtergesteld op de arbeidsmarkt, of ze worden bespuwd op straat of aangevallen met bakstenen – en dan hebben we het niet eens over huidskleur. Als je donker bent, is het allemaal nóg ingewikkelder. Die groep heeft daarom mijn speciale aandacht.

Heeft Thierry als heteroman weleens het idee vooral op andermans feestje te zijn? “Hoewel ik me niet goed kan voorstellen met welke agressie deze mensen dagelijks te maken hebben, ken ik het gevoel negatief bejegend te worden vanwege mijn huidskleur. Van kleine kinderen die krijsen dat ze niet mee willen met zwarte piet tot het gebrek aan zwarte rolmodellen in de fotografie. Ik voel grote sympathie voor de manier waarop de ballroom-gemeenschappen georganiseerd zijn: met zelfgekozen families, inclusief ‘moeders’ die mentorrollen vervullen voor de jongere leden: als iemand die zijn ouders heeft verloren en is opgegroeid in een internaat sprak mij dat aan: ik word er met warmte en oprechte enthousiasme ontvangen, als gast kun je niet om meer vragen.”

“Ik hoop dat de bezoekers in Naarden naar de foto’s kijken en zich afvragen: Wie zijn de mensen die ik hier zie? In hoeverre passen ze in het stereotype dat ik ken? Ik portretteer de mensen op de feesten trots en mooi, niet als slachtoffers. Maar ik vraag me echt af: waarom doen we er als maatschappij niet meer aan om deze groep vooruit te helpen?”

andere verhalen uit de serie Interview Robin de Puy en Dustin Thierry