Beppe Beest
uit de serie de kist al in huis
Beppe Beest
Ze lag er pas om 6 uur in, zegt Lia Schaap (51) uit Heerenveen als ze vroeg in de middag de deuren opent van haar café ’t Kannet. Moe? Nee hoor, ze is wel wat gewend. Bijna twintig jaar geleden nam ze het café over, en vijf dagen per week staat ze er achter de bar. De slogan van het café, “oars as oars” (‘anders dan anders’), is doorgevoerd tot in de details. ‘Always look on the bright side of life’ wordt er gerust afgewisseld met metalbands als Judas Priest, er mag geblowd worden in de rokersruimte (die zowat de hele kroeg beslaat) en naast snuisterijen als een vogelspinhuid en verdroogde ratjes in een vitrine is het café vooral gedecoreerd met héél veel doodshoofden en skeletten: “Vind ik gewoon mooi – niet eens vanwege een hang naar de dood, maar omdat we er van binnen allemaal zo uitzien.”

Showmodel

Haar vrienden kennen Lia Schaap ook als ‘Beppe Beest’: “Beppe komt van het Friese woord voor ‘oma’; omdat m’n vrienden vroeger mijn voortanden niet goed zagen. En dat Beest? Dat kwam erbij doordat ik hard kon meebrullen met metalnummers.”

Op een dag stond er in de Leeuwarder Courant een advertentie voor afgeprijsde doodskisten die hadden gediend als showmodel. Wie wil er nou zoiets, werd er her en der gegrapt, maar haar vrienden wisten wel beter: Beppe, natuurlijk. En inderdaad: “Met een vriend ging ik naar een opslagruimte in Leeuwarden, en we namen er een mee, voor honderd gulden toen nog.”

Die kist was jarenlang bestemd voor haar eigen uitvaart, maar afgelopen januari kwam er een nieuwe voor in de plaats, “door vervelende omstandigheden”. Haar goede vriend Ian had de kist aangeschaft nadat hij te horen had gekregen dat zijn longkanker niet te genezen was: “Toen hij die kist destijds net in huis had, was ik er wel een beetje jaloers op: die van hem was zoveel mooier dan de mijne.”

Het was ook een kist met een verhaal: “Hij was door een Brabantse toneelvereniging uit Italië geïmporteerd, waar hij ingezet was bij de repatriëring van doden uit rampgebieden. Maar omdat de familie het bij nader inzien niet zo prettig idee vond dat de kist eerder gebruikt was, mocht ik hem hebben.”

Zijspan

Bang voor de dood is ze niet maar wel voor de manier waarop: “Zo’n ziekbed als bij Ian lijkt me ingewikkeld: dat je steeds grenzen gaat verleggen omdat je niet wil sterven, om uiteindelijk in een situatie te belanden die je vooraf nooit gewild had.” Haar zus is gestorven aan een hartaanval: “Ook verdrietig, maar doe mij dan maar dat. Dan is het in een keer klaar.”

Als het einde komt, en de kroeg bestaat nog, dan wil Lia Schaap daar opgebaard worden, zodat haar vrienden met een hapje en een drankje herinneringen kunnen ophalen aan alle lol die ze samen gehad hebben. En dan daarna met een stoet motorrijders met de kist als zijspan, naar de natuurbegraafplaats: “Liefst onder een vlier, waarvan de besjes dieren aantrekken, en je kunt er nog wijn van maken ook.” Dat er volgens Lia Schaap geen hiernamaals is, wil niet zeggen dat ze er nooit over fantaseert: “Wat zou het een feest zijn als er daar weer een ’t Kannet is, waar Ian en mijn zus al aan de bar wachten tot ik er weer kom werken. En die tap daar heeft geen sluitingstijd; die gaat nooit meer dicht.”

andere verhalen uit de serie de kist al in huis