Marjolein Keijser
uit de serie de kist al in huis
Marjolein Keijser
Marjolein Keijser haalt haar gele kaartje tevoorschijn bij de ingang van Bodyworlds en alle poorten gaan letterlijk voor haar open. “Wat bijzonder”, zegt de jonge host Mark, “om eens een echte donor te ontmoeten.”

Op de zesde verdieping, waar de tour officieel begint, staan nog niet gelijk de opengewerkte lichamen waar Body Worlds bekend om staat. Wel liggen er in vitrines dunne plakjes weefsel, zodat je geleidelijk aan het idee kunt wennen dat het om écht menselijk materiaal gaat en niet om de plastic modellen uit de spreekkamer van de arts. Keijser bestudeert een plakje hersenen, met in de bekende walnootachtige substantie een zwarte cirkel: een tumor. “Fascinerend, toch?”

Zo’n zeventien jaar geleden stapte ze in Londen een vestiging van BodyWorlds in, en was gelijk verkocht. “Ik zag alcoholistenlevers, rokerslongen en sommige organen kon je daar zelfs vasthouden. Mijn ingewanden waren opeens geen ongrijpbare dingen meer die op mysterieuze wijze hun werk deden, maar ze begonnen te voelen als deel van mezelf. Ik werd minder bang voor mijn lijf, en zelfs minder bang voor de dood. Aan het eind van de tentoonstelling lagen formuliertjes om je op te geven als donor. Dat heb ik toen gedaan.”

“Mijn moeder reageerde verrast, maar niet afwijzend. Alle lichamen in Body Worlds zijn ook anoniem, en ik denk dat ze inmiddels wel het een en ander van me gewend was: ik heb een voorliefde voor horrorfilms en als kind wilde ik bijvoorbeeld mummie worden.

Voor de zekerheid heeft Keijser nog wel een uitvaartverzekering: “Alhoewel Body Worlds veel kan doen met lichamen die niet zo mooi meer zijn, zit daar wel een grens aan, en je weet vooraf natuurlijk niet in welke toestand je je lichaam achterlaat.”

Haar overlijden kan dus alsnog eindigen in een Hollandse uitvaart, maar wanneer Body Worlds het lichaam accepteert, brengen ze het zo snel mogelijk naar het laboratorium in het Duitse plaatsje Guben. Daar worden alle binnengebrachte lichamen gebalsemd en in een acetonbad gelegd zodat huid en vet oplossen. Via een traag verlopend chemisch proces wordt het lichaamsweefsel vervangen door siliconen.

De zogeheten plastinaten die dan ontstaan, worden vervolgens in een bijzondere houding gefixeerd. In de Amsterdamse vestiging springt een man over een tuinhekje, stapt een vrouw uit haar huid en als uitsmijter van de expositie is er zelfs een seksend koppel te vinden: de opengewerkte lichamen tonen klip en klaar hoe het er vanbinnen uitziet tijdens de daad.

Keijser over die laatste pose: “Goed dat dat te zien is, maar ik zou na mijn dood niet in zo’n intieme houding geplaatst willen worden met iemand die ik nooit heb gekend.” In welke houding dan wel? “Op de tentoonstelling in Guben heb ik fantasieplastinaten gezien, zoals een vliegende eenhoorn die bijna alleen bestond uit een bloedvatenstelsel, wat oogt als een enorme, rode spons. Als ze dat kunnen doen met mijn lichaam zou dat spectaculair zijn, maar ik maak het zelf toch niet mee, dus als ze me voor iets anders beter kunnen gebruiken, is het ook goed.”


andere verhalen uit de serie de kist al in huis