Linda Rose Smit
uit de serie de kist al in huis
Linda Rose Smit
Het is precies twintig jaar geleden dat de vriend van Linda Rose Smit op zee vermist raakte: “Henk is voor het laatst gezien in de Golf van Biskaje, waar hij doorheen voer met het schip waarop hij werkte. Wat er precies gebeurd is, weet niemand; zijn lichaam is nooit gevonden. Op dat moment waren we 25 jaar samen.”

De vonk tussen hen was overgeslagen op de Zeevaartschool: “Omdat ik tot de eerste lichting meisjes hoorde die daar gingen studeren, en daarmee al genoeg de aandacht trok, had ik me voorgenomen niets te beginnen met de jongens uit de klas. Maar al snel viel ik voor Henk. Het was een knappe knul: hij had mooie krullen, een goed gevoel voor humor en hij wist wat hij wilde.”

“In onze gouden jaren voeren we samen op ons eigen schip: negen maanden aan boord en drie maanden thuis. Dat hebben we jarenlang gedaan totdat ik een baan aan wal kreeg, terwijl Henk bleef varen. Direct nadat ik het nieuws van de vermissing had gekregen, wist ik twee dingen: hij leeft niet meer en ik moet door.”

“Bij een eerdere uitvaart had ik eens tegen Henk gezegd: als partner kun je na zo’n verlies toch nooit meer gelukkig worden? Ja, zei Henk, dat kun je wel. Die woorden werden een opdracht voor mij. En ik realiseerde me ook heel goed: het leven is het enige wat je hebt. Als ik het zou loslaten, zou ik van één drama twee drama’s maken.”

“Zijn kleren heb ik lang bewaard. Ze hingen hing nooit in de weg, tot mijn neefje bij mij in huis kwam wonen. Toen verdween de kleding in een doos, en werd het iets waarvan ik niet zo goed wist wat ik ermee moest. Op internet kwam ik het bedrijfje TroostZ tegen, dat de kleding van overledenen omwerkt tot kussen en dekens voor de nabestaanden. Ik dacht: als ze een deken kunnen maken, waarom dan niet ook een lijkkleed? Op die manier heb ik ook geen kist meer nodig: inpakken, strikje erom, klaar.”

“Ik herken alle onderdelen uit het kleed: de sokken die zijn oma voor hem gebreid heeft, de tailleband van zijn regenjas, de polo van zijn favoriet whiskymerk en het kasjmieren jasje dat zo nieuw was dat de zakken nog dichtgenaaid zitten. Alles voelt prettig: Henk hield van zachte stoffen.”

“Een nieuwe liefde is er niet meer gekomen. Ik wist: als ik iets wil regelen voor mijn uitvaart moet ik dat zelf doen. Ik heb een van mijn oudste vrienden gevraagd als executeur-testamentair. Hij heeft een usb-stick en krijgt jaarlijks een update van het adressenbestand. Ik wil graag worden gecremeerd – en mijn as, die laat ik uitstrooien boven de Golf van Biskaje.”

andere verhalen uit de serie de kist al in huis