Barbara: trouwring hervonden op de dag van de uitvaart
uit de serie toeval
Barbara: trouwring hervonden op de dag van de uitvaart
Nadat mijn vader op zijn 58ste was afgekeurd na een leven lang werken in de landbouw en veeteelt, huurde hij een flinke moestuin, waarin hij van alles verbouwde: kool, sla, aardappels, spinazie, andijvie. Mijn ouders aten er het hele jaar van. Op een dag merkte hij dat hij zijn trouwring was verloren bij het tuinieren. Veertig jaar had hij hem op dat moment gedragen. Of hij ermee zat? Ik weet het niet. Hij was een noordeling, dus tja, dan is het zoals het is en verder moet je niet zeuren.

Vijf jaar na het verliezen van die ring is mijn vader na een kort ziekbed overleden. Hij was toen 68 jaar, waarvan hij er 48 met mijn moeder was getrouwd. Het was een prima huwelijk: traditioneel en harmonieus. Mijn toenmalige echtgenoot en ik namen de moestuin over.

Twee jaar later werd ook mijn moeder ziek, en korte tijd erna overleed zij eveneens. Het was een heftige tijd. Al op mijn 37ste was ik plots wees. Ik had zelf nog net een gezin gesticht.

Het gebeurde allemaal in oktober. Mijn moeder zou in de middag gecremeerd worden, en mijn man vond in de ochtend nog wat tijd om aardappels te rooien uit de moestuin. Iedereen die dat weleens gedaan heeft, weet dat er bij het omwoelen van de aarde altijd wel dingen naar boven komen: stukjes glas of servies. Op die dag van de uitvaart lag daar, in die tuin van 600 m2, opeens de trouwring van mijn vader tussen de aardappels: een stuk dunner dan toen mijn ouders trouwden, omdat het goud tijdens alle huwelijksjaren was gaan slijten.

Als ik eraan terugdenk, lopen de rillingen me weer over de rug. Alsof mijn vader ermee zei: je moeder en ik zijn herenigd, en het is goed zo. Dat kan toch geen toeval zijn? Voor mij bewijst het dat er meer is dan we kunnen begrijpen. Wat dat is, weet ik niet precies. Ik geloof niet in een god die over ons waakt; wel in een universum dat draait om humaniteit en goedheid. En in een ziel die na de dood voortleeft.

En de aardappels? Die smaakten prima. Zo nuchter zijn we dan ook wel weer.

andere verhalen uit de serie toeval