Andrie werd op het laatste moment omgeboekt voor zijn vlucht: de MH17
uit de serie toeval
Andrie werd op het laatste moment omgeboekt voor zijn vlucht: de MH17
Zo druk als die dag had ik het nog nooit meegemaakt op Schiphol. Overal renden kinderen, en mensen waren met vakantiespulletjes in de weer. Ik had een ticket via Kuala Lumpur naar Indonesië. Ik zou daar twee badmintontoernooien spelen, trainingsprogramma’s volgen en tussendoor ook nog wat vakantie vieren.
Toen ik een paar weken ervoor de tickets voor Malaysia Airlines aan het boeken was, spookte nog wel even door mijn hoofd dat er vlak daarvoor een toestel van die maatschappij vermist was geraakt, maar ik dacht: hoe groot is de kans nou dat zoiets tweemaal kan gebeuren? Dus ik kocht die tickets gewoon en ook mijn stoel had ik al gereserveerd. Toen ik aan de beurt was om mijn bagage af te geven, bleek het vliegtuig vol te zitten. Of ik misschien wilde overwegen het ticket om te boeken, vroeg de dame bij de incheckbalie.
Ik zou dan via Dubai reizen, en een financiële compensatie krijgen. Dat klonk wel aanlokkelijk. Ik had net 250 euro borg betaald ergens voor, en ik had bedacht dat ik voor ongeveer 350 euro aan badmintonspullen wilde kopen in Indonesië. In totaal was dat 600 euro – en dat was precies het bedrag dat ze me aanboden.
Aan de andere kant had ik vlak na aankomst met iemand afgesproken en bovendien hadden we ’s ochtends lemper staan maken voor mijn Indonesische familie. Omdat ik niet wist of dat gerecht een langere reisduur zou overleven, vroeg ik eerst aan de grondstewardess of ik niet businessclass kon reizen. Dan maar geen geld. Maar ook die was vol. Ik belde ik mijn zus en mijn ouders om te overleggen, en die zeiden: ‘Ja joh, moet je doen. Dat geld kun je goed gebruiken.’
Met KLM vloog ik naar Dubai. Het was een goede vlucht, heb een beetje geslapen. Bij aankomst had ik niet gelijk wifi, maar kennelijk had mijn telefoon wel heel even contact gehad met internet, want ik kreeg de melding van 200 nieuwe appjes. Wat erin stond? Geen idee, want ik kon ze niet lezen. Toen kwam er een sms’je binnen, van mijn zus. Dat kon ik wel openen: “Jouw oorspronkelijke vliegtuig is gecrasht.” Ik kon het niet geloven. Ik zocht naar televisieschermen, maar nergens was iets te zien. Een Nederlands meisje dat ook omgeboekt was, stond te huilen. Ik snapte gelijk: zij weet het ook. Samen zijn we gaan zoeken naar een restaurant met wifi, en daar lazen we de eerste berichten over de ramp. Ik heb gelijk op Facebook gezet dat alles goed was met me en toen zijn we verder gereisd. Pas zeven uur later zag ik dat mensen over de hele wereld het bericht hadden gedeeld, geliket en erop hadden gereageerd.
Sommige overlevenden van een vliegongeluk voelen zich uitverkoren, maar dat heb ik niet. Ik ben een overlevende die niets heeft meegemaakt. Dat maakt het toch anders. Soms vind ik het weleens jammer dat ik er nog zo weinig bij voel. Laatst las ik weer alle gelukwensen door op Facebook. “Maak er wat van”, werd er vaak gezegd, en daar doe ik ook extra mijn best voor. Van die vakantie vorig jaar heb ik uiteindelijk erg genoten, en ik investeer echt in mijn sport. Nog dit jaar hoop ik tot de top-15 van de Nederlandse badmintonners te behoren.
Als christen geloof ik niet in toeval. Maar ik vind het wel dubbel allemaal. Ik ben God dankbaar dat ik dit heb overleefd, en tegelijkertijd wil ik niet suggereren dat Hij wilde dat die anderen zouden sterven. Vooral in het begin was het lastig: je wilt je geluk uiten zonder anderen verdriet te doen.
Het nieuws over de MH17 volg ik nauwgezet. Het mannetje dat op de knop drukte, moet toch geweten hebben wat hij deed? Wat kan de reden zijn geweest? Met het meisje dat ook omgeboekt was, maakte ik plannen: we zouden naar begrafenissen gaan en naar herdenkingsdiensten. Maar als je eenmaal weer terug bent in Nederland, is er weer zoveel dat je aandacht vraagt: sport, studie, mijn geloof. Dus daar is het helaas niet van gekomen.

andere verhalen uit de serie toeval