Monira, Miriam en Nisma Saleh en Birgit Bergmann
uit de serie verbonden in inkt
Monira, Miriam en Nisma Saleh en Birgit Bergmann
“Zij begon”, zegt moeder Birgit, wijzend naar haar middelste dochter: “Miriam had altijd al een grote liefde voor tatoeages.” Miriam: “Klopt, van mijn rechterenkel tot over mijn heup heb ik een sleeve. Met de zussen dachten we er al wat langer over om een gezamenlijke tatoeage te laten zetten. Dat komt: het was vroeger thuis niet altijd makkelijk. Tussen mijn ouders waren veel ruzies. Mijn oudste zus, Monira, was loyaal aan hen, maar Nisma en ik gaven weerwoord. Het ging er stevig aan toe. Dat had er makkelijk toe kunnen leiden dat het hele gezin uit elkaar zou zijn gevallen. Dat dat niet is gebeurd, is iets om bij stil te staan. Die bijzondere band wilden wij als zussen bezegelen met een gezamenlijke tatoeage.”

De vraag daarbij was alleen: wat voor tattoo zou dat dan moeten zijn? Iets als ‘Minimo’, zoals de drie zussen zichzelf wel noemden naar de eerste letters van hun namen? Maar Miriam had precies die tatoeage al. “Wel een lelijke”, voegt Monira er plagerig aan toe.

Naaldenfobie

En daarbij waren er nog twee hobbels die overwonnen moesten worden: de naaldenfobie van Nisma, en de religieuze bezwaren van Monira: zij is moslima en binnen de islam wordt het zetten van tatoeages niet bepaald aangemoedigd. Toch kwam het uiteindelijke initiatief uitgerekend van haar. Monira: “Het was twee jaar terug, in de periode dat bij Miriam lymfeklierkanker was vastgesteld. De vooruitzichten waren zorgwekkend. Iedereen was ongerust - zelf ging ik iedere avond huilend naar bed. Op een dag zag ik op Instagram een foto voorbijkomen van drie zussen die Romeinse cijfers had laten zetten op hun schouders: I/III voor de oudste, III/III voor de jongste.”

Nisma, die zelf de jongste is, werd niet gelijk enthousiast van het plan: “Al die streepjes, alsof er op je geturfd is.” Uiteindelijk kwam de oplossing van een vriendin van Miriam: “Die zei: ‘Je bent altijd één van de drie toch? Je hoeft dat niet te nummeren.’” En zo werd het voor iedereen “Sisters I of III”, met de geboortejaren erbij. Toen hun moeder ervan hoorde, wilde ze gelijk meedoen. Birgit: “Hoe het ook zou aflopen met Miriam, ik zou altijd drie dochters hebben.”

In die twee jaar is er veel gebeurd: Birgit scheidde na 34 jaar huwelijk van haar man, Nisma stopte met school om een internationale handel in paarden te beginnen, Monira krabbelde op uit een depressie, en Miriam werd schoon verklaard door de oncoloog. Birgit: “Nadat Miriam uit het ziekenhuis werd ontslagen, heb ik er een tatoeage bij laten plaatsen die staat voor alle kracht, de strubbelingen en de weg voorwaarts. Ik ben misschien niet altijd de beste moeder geweest, maar ik ben blij dat ik het nog goed heb kunnen maken. De tatoeages herinneren ons er dagelijks aan dat het ook anders had kunnen aflopen, en dat je moet koesteren wat je hebt.”

andere verhalen uit de serie verbonden in inkt