Arjen Nijmeijer en Christine Reule
uit de serie verbonden in inkt
Arjen Nijmeijer en Christine Reule
Geld voor ringen hadden ze niet, toen Christine en Arjen in hun studententijd trouwden, begin jaren negentig. Arjen: “We dachten: we doen wel een tattoo, dat past meer bij ons.” Al snel kwam er een kind, en daarna nog twee. Ze verhuisden, kregen drukke banen, en het tatoeageplan raakte op de achtergrond. Een fikse huwelijkscrisis bracht het weer in beeld.

Arjen: “We verschilden altijd al van elkaar. Ik viel op haar kracht, lef en optimisme: zij heeft mij versierd.” Christine: “Ik vond zijn kennis en intelligentie heel aantrekkelijk. Wanneer Arjen een mooie passage leest in een boek, kan hij die jaren later nog navertellen.”

Als jonge ouders hadden ze niet meer de aandacht voor elkaar die er vroeger was: samen wandelen, met de honden erop uit, vrijpartijen - het kwam er niet meer van, en daarbij kampten ze allebei met burn-outachtige verschijnselen. Ze wiebelden, de relatie wiebelde mee en na een tijdje barstte de bom toen Christine al een halfjaar verliefd bleek op een ander: “Arjen had altijd gezegd dat ik mijn spullen kon pakken als ik zou vreemdgaan, dus had ik mijn mond gehouden.”

Arjen: “Ik was compleet lamgeslagen. Mijn eerste reactie was: dan rot je maar op ook. Maar op dag twee kwam het inzicht dat ik ervoor wilde knokken, niet alleen vanwege de kinderen maar ook om onszelf later niet te kunnen verwijten dat we het niet geprobeerd hadden.”

Christine: “Zijn emoties verbaasden me. Ik dacht dat hij ons ook al een beetje had losgelaten, maar dat had ik allemaal zelf zitten invullen. In relatietherapie heb ik gehuild en gehuild - eerst om mezelf, daarna om Arjen. Ik had iets gedaan wat verwerpelijk was, en ik wilde daar verantwoordelijkheid voor nemen. Maar ik wilde dat hij zijn aandeel ook erkende.”

Arjen: “Ik had altijd het idee: wij zijn voor elkaar bestemd, en mindere perioden horen erbij. Daardoor had ik de boel laten versloffen: mijn zorgen potte ik op, aandacht en verrassingen schoten erbij in. Het was hard aanpoten om weer in beeld te komen bij iemand die ook gevoelens had voor een ander.”

Na een lang jaar van praten en ‘hanging on by our fingernails’ ligt het diepste dal achter hen. Arjen: “Toen zei ik: nu moet die tattoo er eindelijk maar eens van komen.” Het werd een ‘tribal tattoo’.

Christine: “Het voelde echt als commitment. In het ontwerp zitten yin en yang, Net als wij: twee tegenstellingen, maar nu in evenwicht.”

andere verhalen uit de serie verbonden in inkt