Nelleke werd Suzanne in 1987
uit de serie whats in a name
Nelleke werd Suzanne in 1987
Ik had net drie jaar kunstacademie gedaan en ik dacht: nu is het klaar met dat artistieke buitenbeentjesgedoe. Ik kocht een spijkerbroek en een nette witte bloes, zelfs met een broche. In plaats van mijn haar te touperen, deed ik het in een knot of staart. En ik ging antropologie studeren aan de Universiteit Utrecht. De dag voordat de introductiecursus begon, dacht ik: het is nu of nooit.

Aan Nelleke had ik altijd een hekel gehad: te boerenklompig vond ik dat klinken. Het was een soort transseksueel gevoel dat het niet bij me hoorde. Sara, een van mijn doopnamen, vond ik mooi, maar ik had toen een floddervriendje met een ex die Sara heette, dus dat werd ’m ook niet.

Daarna werd het eigenlijk al snel Suzanne. Ik heb er niet honderdduizend voornamen voor bestudeerd, maar die naam kwam als vanzelf bovendrijven. Ik kende niemand met die naam aan wie ik een hekel had, hij is internationaal te gebruiken, hij begint met een mooie slinger-s, en bevat dan ook nog eens zo’n spannende z. Op de website van het Meertens Instituut kun je bekijken welke naam in welke tijd vaak gegeven werd, en ik blijk mezelf met de naamsverandering tien jaar jonger te hebben gemaakt. Achteraf denk ik weleens: er zijn wel erg veel Suzannes. En er was natuurlijk dat vervelende liedje van VOF de Kunst. Volledig samenvallen met mijn naam zal ik wel nooit, maar inmiddels heet ik al langer Suzanne dan Nelleke en het is prima zo.

Ik werk nu aan mijn debuutroman, die eind 2015 of begin 2016 zal verschijnen. Het gaat over een vrouw op de kunstacademie. Hoe ze heet? Sara!

andere verhalen uit de serie whats in a name