JP werd Johannes in 2001
uit de serie whats in a name
JP werd Johannes in 2001
Toen ik als docent Nederlands op het gymnasium ging werken waar ik zelf als kind op had gezeten, weigerden mijn collega’s me JP te noemen – de naam waaronder ze mij kenden toen ik nog hun leerling was. “Dat was voor het jochie van toen”, zeiden ze. Feitelijk namen ze met die uitspraak een voorschot op mijn eigen volwassenheid, en ik gaf ze wel gelijk: ook ikzelf vond JP een puberale, studentikoze naam waarmee je niet serieus genomen werd. Ik denk dat je daar op je 25ste zwaarder aan tilt dan op je 38ste. Ik weet niet of ik die keuze nu opnieuw zou maken, maar destijds was het blijkbaar nodig. Het was een stap in het groeien als mens.

Ik had mezelf gewoon Jan Peter kunnen noemen, waar JP oorspronkelijk van afgeleid was, maar behalve mijn familie noemde niemand me zo. Bovendien heb ik dubbele namen altijd een beetje gek gevonden. Op het gymnasium liepen er daar ook nogal wat van rond. Ik begon in 2001 met lesgeven, vlak voordat Jan Peter Balkenende premier werd. Zijn bestaan heeft op die beslissing dus geen invloed gehad, maar achteraf ben ik wel heel blij dat ik er nooit mee gepest ben.

Uiteindelijk koos ik voor mijn een van mijn doopnamen: Johannes. Het mooie daarvan vond ik dat die heel Hollands is en tegelijkertijd veel geschiedenis heeft. Hij betekent ‘God is genadig’ in het Hebreeuws – een gedachte die me aanspreekt. Bovendien waren mijn voorvaderen ook allemaal Jannen en Johannessen, en ik vond het een aardige gedachte die traditie voort te zetten. Jan kwam te dichtbij omdat ook mijn vader al zo heet, en zo werd het Johannes.

Uiteindelijk zou het nog passender blijken te zijn dan ik toen had vermoed. In 2008 besloot ik het roer om te gooien en schreef me in voor een studie theologie. Ik hoop die over twee jaar af te ronden, en priester te worden in de Oud-Katholieke Kerk. En dan is het toch ook wel heel mooi om een bijbelse naam als Johannes te hebben.

andere verhalen uit de serie whats in a name